Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
8 / 4 / 2020

Τα σημερινά δεδομένα Γαμιολοϊού για την Ελλάδα (από αυτό το εκλεκτό site): Κρούσματα 1.832· Νεκροί: 81· Ανάρρωσαν: 269.

Αξιοσημείωτο ότι φαίνεται να αναρρώνουν σχετικά γρήγορα. Με άλλες γρύπες και πνευμονίες αργούν περισσότερο, ειδικά χωρίς φάρμακα. Τα κρούσματα αυξήθηκαν ξανά (την τελευταία φορά που τα είχα τσεκάρει ήταν 1.735)· αυτό λέει κάτι για την «επιτυχία» των παρανοϊκών μέτρων της κυβέρνησης.

Ξέρεις τι ποσοστό του πληθυσμού είναι το 1.832; 0,01832%. Δηλαδή, ο ένας-κόμμα-οκτώ στους 10.000 έχει τον ιό.

Τροφή για σκέψη.

*

Κι άλλη τροφή για σκέψη:

Εσείς που έχετε τρομάξει από τον Γαμιολοϊό, πόσους ανθρώπους ξέρετε πού να είναι μολυσμένοι; Πόσους ανθρώπους ξέρετε που ξέρουν κάποιον τουλάχιστον που είναι μολυσμένος;

Τι; Κανέναν;

Μέχρι στιγμής στην ανθρώπινη ιστορία, όταν μιλούσαμε για λοιμούς, το γνώριζες ότι υπάρχει λοιμός επειδή ήξερες ανθρώπους που έχουν όντως αρρωστήσει, ή τουλάχιστον ήξερες κάποιον που ήξερε κάποιον που έχει αρρωστήσει.

Σήμερα, αφεντικό, ποιος σου λέει ότι έχουμε πανούκλα; Η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, οι εφημερίδες, και τα websites που έχουν όλα τα μεγάλα ΜΜΕ στο Διαδίκτυο.

Εν ολίγοις, απλά σου λένε ότι έχει πέσει πανούκλα. Δεν το ξέρεις ότι έχει πέσει πανούκλα. Εσύ δεν έχεις δει τίποτα, δεν έχεις ελέγξει τίποτα. Ακόμα κι αν όλα αυτά ήταν μια γιγάντια φάρσα, εσύ πάλι θα τους πίστευες, πάλι θα σε τρομοκρατούσαν, πάλι θα κλεινόσουν στο σπίτι σου ακόμα κι αν δεν είχαν οι παλαβοί που μας διοικούν κάνει γενικό lockdown ολόκληρης της επικράτειας που μέχρι κι ο Πατακός θα φοβόταν να κάνει.

Σ’το λένε και το χάφτεις...

Ακόμα κι αν υπάρχει ο κορονοϊός (κι ας πούμε ότι όντως υπάρχει παρότι ούτε εγώ ξέρω κανέναν που να τον έχει, ούτε ξέρω κανέναν που να ξέρει κανέναν που να τον έχει), τα ΜΜΕ δεν γνωρίζεις ότι σου λένε όλη την αλήθεια. Μπορεί να συμβαίνει και κάτι άλλο εδώ το οποίο σου κρύβουν (όπως η υπόθεσή μου για βιολογικό πόλεμο). Ή μπορεί να σου λένε ότι υπάρχουν λιγότερα θύματα ενώ υπάρχουν περισσότερα. Ή μπορεί να σου λένε ότι υπάρχουν περισσότερα θύματα αλλά να υπάρχουν λιγότερα. Ή μπορεί να μη σου λένε ολόκληρη την αλήθεια για τα θύματα, όπως πχ αν έπασχαν και από άλλες ασθένειες.

Όμως όλα αυτά δεν έχουν σημασία για εσένα, έτσι; Δεν πρόκειται ποτέ να πας να τα ελέγξεις, να δεις αν όντως αληθεύουν, να ψάξεις τι στο διάολο συμβαίνει. Απλά πιστεύεις αυτά που σου λένε και... #ΜένουμεΣπίτι και τέτοιες μαλακίες... κάνε μόκο και Stay (the fuck) Safe... και διάβασε και κάνα βιβλίο, ρε μάστορα. Μην το διαβάζεις άλλες φορές, δεν πειράζει, δεν χρειάζεται να διαβάζεις βιβλία άμα δεν σου λένε πως έχει πέσει πανούκλα – αλλά άμα σου λένε πως έχει πέσει πανούκλα να κάθεσαι και να διαβάζεις. Μόνο τότε.

Ε, αφού υποτίθεται πως διαβάζεις, διάβασε και τα πιο γαμάτα, ανατρεπτικά βιβλία φαντασίας στην Ελλάδα τα οποία είναι, παρεμπιπτόντως, και τελείως δωρεάν. (Κι άμα φιλοτιμείσαι ρίξε, προαιρετικά, και κάνα ευρώ προς τη μεριά μου. Ακόμα κι οι συγγραφείς δεν ζούνε μόνο με αέρα εν μέσω πανούκλας.)

*

Ο φόβος σου σε σκοτώνει πριν από τον κορονοϊό.

Η ανελευθερία είναι χειρότερη από τον θάνατο.

Μεθαύριο, είτε έχει πια Γαμιολοϊό είτε όχι, θα θυμούνται ότι εύκολα δέχεσαι να κάνεις ό,τι σου λένε. Θα θυμούνται ότι το μόνο που πρέπει να κάνουν για να μετατρέψουν τις πόλεις σε φυλακές είναι να βγει κάποιος μαλάκας και να φωνάξει «ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ! ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ! ΤΡΕΞΤΕ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙΤΕ!» είτε όντως υπάρχει κορονοϊός είτε όχι. (Ο βοσκός που φωνάζει Λύκος! χωρίς να βλέπει λύκο...)

*

Χτες το ΠΑΜΕ έκανε (δικαιολογημένα) συγκέντρωση. Αναρωτιέμαι αν η Αστυνομία έριξε πρόστιμο σε όλους αυτούς που βγήκαν στον δρόμο...

Θα το έχω υπόψη, κι αν ποτέ αστυνομικός μού πει να πληρώσω πρόστιμο επειδή είμαι στον δρόμο θα του φέρω ένα πρόστιμο στο κεφάλι κι ας με πάνε φυλακή μετά. Θα γίνω κορονοήρωας.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Imaginary Worlds του Lin Carter


Έχοντας διαβάσει (και σχολιάσει) το Wizardry and Wild Romance του Michael Moorcock, είχα κάνει όρεξη να προχωρήσω σε κάτι παρόμοιο· κι αφού κι ο ίδιος ο Moorcock προτείνει το Imaginary Worlds, προχώρησα προς τα εκεί.

Είναι κι αυτό, φυσικά, μια πραγματεία για τη φανταστική λογοτεχνία, αλλά, παρότι έχει ομοιότητες με το Wizardry and Wild Romance, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο Moorcock κρίνει, κυρίως, την εποχή του· ο Lin Carter μιλά πιο διαχρονικά και πιο ιστορικά (αν και την κρίνει, εν μέρει, και την εποχή του σ’ένα σημείο). Ξεκινά, μάλιστα, διευκρινίζοντας τι εννοεί λέγοντας «φανταστική λογοτεχνία» – fantasy – ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις:

But what I mean by the word "fantasy" is a narrative of marvels that belong to neither the scientific nor the supernatural. The essence of this sort of story can be summed up in. one word: magic. A fantasy is a book or story, then, in which magic really works-not a fairy­ tale, not a story written for children, like Peter Pan or The Wizard of Oz, but a work of fiction written for adults-a story which challenges the mind, which sets it working.

Και, για να είμαι ειλικρινής, συμφωνώ απόλυτα με αυτό τον ορισμό. Το ίδιο εννοώ κι εγώ, συνήθως, όταν λέω «φανταστική λογοτεχνία».

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Απριλίου (8/4)


~Γκράφιτι από τη νιότη μας & Πώς να σταματάς το κινητό σου απ’το να σε παρακολουθεί & KillerTools & Οι αγορές που ποντάρουν στις καταστροφές & Τα «παράνομα» τραπεζικά δίκτυα & Ένας μαγευτικός κήπος στην Τοσκάνη φτιαγμένος στην Αναγέννηση & Tadami Yamada (παράξενα εξώφυλλα) & Rubáiyát του RS Sherriffs (παραμυθένιες εικονογραφήσεις) & Histoires Prodigieuses (1559 – Pierre Boaistuau) & Olaf Hajek (μαγικορεαλιστικοί πίνακες) & Ψυχεδελικές οντότητες χωρίς επιστημονική εξήγηση & Θαλάσσια τέρατα & A Pictorial History of Horror Stories – 200 Years of Spine Chilling Illustrations from the Pulp Magazines (1985) & Το θαλάσσιο ερπετό του Gloucester & Ken Barr (τέχνη) & Οι εικονογραφήσεις Ðông Hồ & Το πρώτο περιοδικό φαντασίας και τρόμου & άλλα πολλά στο LinX~

 

Φανταστική Λεξιπλασία


Κάτι περισσότερο από ένας σχολιασμός για το Imaginary Worlds του Lin Carter

Αυτές τις μέρες διάβαζα το Imaginary Worlds του Lin Carter, το οποίο είναι ένας σχολιασμός για τη φανταστική λογοτεχνία. Ο Lin Carter ήταν ένας αρκετά γνωστός συγγραφέας φαντασίας – καλτ συγγραφέα, θα τον έλεγα – και δεν θα πω τίποτ’ άλλο γι’αυτόν (μη θέλοντας να μιμηθώ τον ίδιο στις παρουσιάσεις του μέσα στο Imaginary Worlds)· για περισσότερα, μπορείτε να τον τσεκάρετε στη Wikipedia. Το 2022 είχα διαβάσει το πρώτο βιβλίο του από τη σειρά με τον Thongor, και ήταν τόσο χάλια που δεν διάβασα τίποτα παραπέρα σε αυτή τη σειρά. Το 2023, όμως, διάβασα μια άλλη σειρά που έχει γράψει, το Gondwane Epic, η οποία ήταν πολύ καλή, και έχει γίνει από τις αγαπημένες μου, και θέλω κάποτε να την ξαναδιαβάσω. (Ναι, ήταν τόσο καλή.)

Τώρα διάβαζα το Imaginary Worlds επειδή πήρα φόρα μετά από το Wizardry and Wild Romance: A Study of Epic Fantasy, του Moorcock, το οποίο διάβασα πρόσφατα (και σχολίασα). Δε θα πω κάτι περισσότερο για το Imaginary Worlds εδώ· απλώς θέλω να σχολιάσω μερικά πράγματα που γράφει ο Lin Carter σε αυτό το βιβλίο σχετικά με τη δημιουργία φανταστικών ονομάτων. Γιατί πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον.

Ορισμένα από αυτά που λέει τα βρίσκω σωστά· ορισμένα τα βρίσκω τελείως βλακείες. Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι ότι μοιάζει να είναι λιγάκι απόλυτος στο τι είναι καλό και τι κακό, ενώ, στην πραγματικότητα, η τελική κρίση σε αυτά τα θέματα είναι το προσωπικό γούστο, και δεν είναι λογικό να λες ότι κάποιοι έχουν «μουσικό αφτί» ενώ κάποιοι άλλοι είναι «κουφοί».

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Αναφέρομαι στο Κεφάλαιο 10, A Local Habitation and a Name.

[Συνέχισε να διαβάζεις]